Winnaars Alpe d’ HuZes-actie bekend
De Koga-Telegraaf sponsoractie rond Alpe d’ HuZes heeft 4 enthousiaste winnaars opgeleverd. De oproepen in dagblad De Telegraaf (vanaf eind april) om extra sponsorgeld voor het KWF te verdienen, plus een carbon Koga Signature racefiets, leidden tot een grote respons onder de ca. 3.000 deelnemers aan dit sportieve en sympathieke evenement. De winnaars hebben intussen hun fiets zelf kunnen samenstellen met de Signature configurator en deze al ontvangen. Koga wenst hen, en alle andere deelnemers, op 3 juni veel succes!
Alpe d’Huzes 2010
Het is 3.45 uur als de wekker gaat op 3 juni. Vandaag gaat het gebeuren, een gezonde spanning overvalt me. Hoe zal het gaan?
Gelukkig voel ik me goed en heb ik er vooral heel veel zin in.
Even later zit ik met andere Alpe d’Huzessers een ontbijt te verorberen. Allemaal proberen we een goede voorraad energie op te bouwen, die zullen we vandaag nodig hebben.
Om 4.45 verschijnen we, goed ingepakt tegen de kou, aan de start. Het is een indrukwekkend gezicht zoveel lampjes in het donker.
De Alpe d’Huez is nog niet zichtbaar als het startschot klinkt. De enorme meute komt traag in beweging. Een half uur later passeren ook wij de start. Op dat moment is de zon al aan het opkomen en is de berg zichtbaar. Oei, toch weer indrukwekkend!
Ondanks het vroege tijdstip zijn er al heel veel supporters. Mijn ritme zoekend word ik omhooggestuwd door alle aanmoedigingen.
Nog voor de eerste bocht word ik ingehaald door Leontien van Moorsel. Dat is geen schande dacht ik zo. Ik ben nog niet halverwege als ik Michael Boogerd al zijn eerste afdaling zie maken. Prachtig hoe soepel zij fietsen. Genietend van alle indrukken fiets ik omhoog. Voor ik er erg in heb, ben ik de finish gepasseerd.
Twee in het roze geklede vrouwen, halen iedereen persoonlijk binnen. Na een korte pauze begint de afdaling. Niet mijn sterkste punt maar ik voel me goed op mijn nieuwe fiets. Alles gaat gecontroleerd en op het moment dat de zon in kracht toeneemt begin ik aan mijn tweede klim. Het blijft mooi en de supporters blijven onophoudelijk aanmoedigen. Mijn inzet van de dag was om drie keer de berg te bedwingen maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Het gaat zo lekker dat ik een vierde poging waag. Ook dat gaat vrij soepel. Er is zelfs nog tijd voor een vijfde keer. Aangezien het motto “opgeven is geen optie” is besluit ik nog een keer te gaan. De toezeggingen per beklimming helpen hierbij, nog meer geld voor het KWF is een stimulans.
Nog geen 5 maanden geleden bedacht ik mij dat het leuk zou zijn om mee te doen met Alpe d’Huzes en nu fiets je 5 maal op een dag de Alpe d’Huez op. Ik ben verbaasd over mijn kunnen maar aan mijn materiaal zou het ook niet kunnen liggen. Als beginnende racefietser heb ik een onzettend mooie, luxe Koga onder mijn kont. Ik ben de gelukkige winnaar van een Signature. Heb er nog niet zoveel verstand van maar weet wel dat het werkelijk fantastisch fietst!
Aan het eind van de dag heb ik het helemaal te pakken. Het zal me waarschijnlijk ook niet snel meer loslaten….. het fietsvirus…. Ik ben besmet.
Annieka Meijer
3-juni-2010
Bourg d’Oisans-Alpe d’Huez- Bourg d’Oisans-Alpe d’Huez Bourg d’Oisans-Alpe d’Huez Bourg d’Oisans-Alpe d’Huez Bourg d’Oisans-Alpe d’Huez Bourg d’Oisans-Alpe d’Huez
Het is vast geen toeval dat ik ontwaak om drie minuten over drie op de derde van de maand. Ik realiseerde me dat ik droomde, en dus geslapen moet hebben. Ik realiseerde me ook dat het zover was. . .
Op het balkon van ons chalet kijk ik omhoog: sterren, geen bewolking. Het voelt minder koud dan het voorspelde vriespunt. Tot nog toe gaat het goed.
Beneden parkeren we in een grasveldje, we laden de fietsen en onszelf uit en gaan richting start waar we aansluiten in een lange rij met zenuwachtige mede-fietsers, waar het overigens best gezellig was ook al had niemand er aan gedacht een thermosfles met koffie in zijn fietstrui te stoppen. Het korte vlakke stukje weg naar de voet van de klim voelt vertrouwd, ondanks de relatief korte tijd die ik heb gehad om aan de fiets te wennen. Dan begint de klim, wens ik mijn ploeggenoten succes en zoek een tempo wat zo’n beetje past bij het idee dat ik nog een lange dag voor de boeg heb. De eerste klim loopt lekker, boven aangekomen door de start, langs het palais du sport linksaf naar het parkeerterrein waar onze ploeg twee auto’s heeft staan. Er is niemand bij de auto’s maar ze zijn wel open. Droog zweetshirt aan, jack aan, banaan eten en gaan maar weer.
Opletten met invoegen in het klimmende verkeer en dalen. Ik merk dat ik nog erg moet wennen aan de directheid van de Koga. Ik ben gewend om te sturen maar dat kan ik beter niet doen, de fiets reageert al op mijn gedachten waardoor ik wat naar binnen val en moet corrigeren in de haarspelden. Dan weer door de start naar de tweede klim. En bijna onmiddellijk voel ik de tegenstelling met de eerste, van fietsen naar trekken en duwen. Gelukkig is er afleiding genoeg en ik laat me voortstuwen door de aanmoedigingen van alle mensen langs de kant van de weg. Een paar plekken blijven hangen, bocht 16 van de klimclinic, de bocht van het PCC uit Alkmaar, de bocht verderop waar de muziek veel te hard staat, Huez waar het feest is en het einde in zicht komt. Het worden mijn ijkpunten die dag. Ik herken aanmoedigingen op de weg, de free water refill en aanmoedigingen voor ons team. In een drukke haarspeldbocht naar rechts zet ik aan in de binnenbocht en verbaas me over het gemak waarop waarmee ik mijn snelheid bijna verdubbel om langs een groepje fietsers te komen. Weer merk ik hoe de Koga alle energie in snelheid omzet, een duidelijk verschil met mijn oude stalen frame. Naar beneden dan maar weer, onder het motto “elke klim is er één”. Maar de volgende klim gaat niet veel beter. En opeens ben ik weer beneden aan de start. Mijn maag twijfelt tussen misselijkheid en trek, en ik besluit me aan een pannenkoek te wagen die tot mijn verbazing redelijk gemakkelijk in mijn binnenste verdwijnt. En meteen voel ik weer dat ik fiets in plaats van hark. De vierde klim voelt goed en na de vierde klim ben ik ver over de helft van de zes die ik halen wil. In de afdaling houdt ik enige afstand van een vrachtwagen die voor me naar beneden sukkelt, enerzijds omdat het ding kwalijk riekende gassen uitbraakt en anderzijds omdat ik geen overzicht heb en niet kan anticiperen als hij remt. Ik stoor me aan mede afdalers die zich in de ruimte tussen de wagen en mij in nestelen en vlak achter het ding gaan rijden terwijl ze er niet voorbij kunnen. Mijn gelijk werd bewezen op het moment dat de vrachtwagen sterk moest afremmen voor een tegemoetkomende bus. De slippende en uitwijkende fietsers hadden alle geluk van de wereld. . .
De vijfde klim is het zwaarste is een veel gehoorde Alpe d’Huzes analyse. De zesde gaat goed omdat je weet dat het de laatste is volgt er dan vaak achter. Mijn vijfde klim was niet zwaarder dan de vierde. De grootste problemen had ik met de motivatie, het gaat maar door op zo’n dag. Ik neem het er van en stap ergens af om rustig wat te drinken. Later zie ik een bekend frame voor me, een meisje op een Koga als de mijne. Ik spreek haar aan en ja, ook zij is een prijswinnaar en net zo blij als ik ben. De zesde klim was de leukste, inderdaad omdat het de laatste was en ik wist dat ik het ging halen. Op mijn ijkpunten bedankte ik de mensen die me daar de hele lange dag hadden aangemoedigd, het echtpaar met het pannetje, de mevrouw met de oranje duim. Alleen de meneer voor bocht drie was er niet meer, helaas. De mensen na bocht twee die de hele dag hebben gezongen en iedereen luidkeels hebben aangemoedigd waren er nog wel. Ik vraag me werkelijk af wie van ons vandaag de grootste prestatie heeft geleverd. Opeens ben ik door de finish, en knuffel ik Astrid die me op staat te wachten. Genietend van het moment en alle mensen blijft een echte euforie uit. Later die dag vraagt onze masseur zich af of ik wel gefietst heb die dag. Weer later val ik als een blok in slaap en droom van sneller. Wie weet volgend jaar? Aan de fiets zal het niet liggen, wat een boost geeft goed, en mooi, materiaal.
Hans Gerritsma
Alpe d’Huez, juni 2010
The story of Koga Miyata
Het is november 2009 als ik hoor dat ik als deelnemer van team 2 van De Lage Landen Lease and Friends mee mag doen met Alpe duZes. Nog niet wetend wat we me allemaal te wachten staan ben ik al dolblij. Veel trainen om in goede conditie te komen. Door de lange winterperiode veel getraind op mijn atb. Eigenlijk een prima fiets. Met een kleine aanpassing (o.a. wegbanden) geschikt om de Alpe d’Huez te beklimmen. Op de weg ook de nodige kilometers gemaakt met mijn “hybride” fiets. Weken gedubd welke fiets ik mee zou nemen naar Frankrijk. Uiteindelijk koos ik voor de atb.
Begin mei krijgen we een mail van onze captain met de tekst: “Hoi mannen! Zie ik me daar toch iets moois in de Telegraaf van zaterdag: 4 deelnemers aan Ad6 hebben de kans om een mooie racefiets te winnen (waarde € 2.600), én ook nog met je eigen naam erop! Koga Miyata doneert voor die 4 deelnemers ieder € 1.000 aan Alpe d'HuZes. Dat is dan mooi meegenomen!” Met een simpele muisklik heb ik mijn deelname aan de actie vastgelegd.
Dan is het woensdag 20 mei 2010 en kom ik thuis van het werk. Mijn echtgenote vertelt dat Koga gebeld heeft met de mededeling dat ik een fiets gewonnen heb. (Nog) niet overtuigd van mijn geluk denk ik aan een grap van deze of gene. Rond de klok van 8 uur mocht ik terugbellen. Al snel bleek dat het serieus was en ik een van de vier gelukkigen was. Na ontvangst van alle ‘wensen’ zou de fiets binnen twee weken afgeleverd worden. Ho stop hier krijgen we een probleem! Anderhalve week later zou ik reeds op vakantie gaan naar Frankrijk. Volgens Frank van Koga zouden ze er alles aan doen om mijn fiets op vrijdag 28 mei af te leveren. Met tussenkomst van firma Vlassak uit Budel werd de fiets samengesteld en ‘op maat gemaakt’. Dan is het vrijdagavond 28 mei. Een telefoontje van fietsenmaker Vlassak met de mededeling: “Helaas de fiets is nog niet bezorgd”. Wat nu. Gebeld met Koga, maar geen contact. Zaterdagmorgen rond 10.00 uur opnieuw contact met Vlassak. Nog steeds geen fiets. Al in gedachten aan het regelen hoe ik mijn fiets een week later in Frankrijk moet krijgen. En dan om 12.00 uur het verlossende telefoontje: “de fiets is zojuist afgeleverd”. Yes!!! Aan het einde van de middag heb ik de fiets opgehaald en reed ik mijn eerste kilometers op een Koga Miyata ‘carbon’ Signature racefiets, voorzien van mijn eigen naam. Keigaaf!!!
De volgende dag richting Frankrijk met fiets!!! Na aankomst op de camping met de fiets de omgeving verkend met daarbij een kleine beklimming. ’s Middags fiets gepakt en richting Alpe d’Huez. Achteraf niet slim, de vermoeidheid van de reis, slecht voorbereid, nog niet gewend aan de fiets, te weinig eten en drinken, etc. Dit alles had tot gevolg dat ik bij bocht 3 op moest geven en gedesillusioneerd terug reed naar de camping. De volgende dag met een betere voorbereiding en iets meer uitgerust wederom richting top van de Alpe d’Huez. En ja hoor. Na 5 kwartier fietsen reed ik, voor mijn gevoel, glimlachend het bergdorp binnen. De dagen erna heb ik dagelijks een rit met een beklimming gereden om deze fiets “mijn fiets” te maken.
Op donderdag 3 juni 2010 omstreeks 05.10 uur gestart met een kleine 2700 deelnemers voor de Alpe DuZes. Het zou een geweldige en zeer bijzondere dag worden, waarbij het mij lukte om vijf (!) keer de Alpe d’Huez te beklimmen. Een dag vol emoties. Ook een dag om nooit meer te vergeten. Naast alle deelnemers, nagenoeg allemaal hetzelfde gekleed, ook nog eens duizenden supporters langs de route die vanaf ’s morgens tot ’s avonds laat alle deelnemers naar boven schreeuwen.
Ik sta zelf nog steeds versteld van me zelf. Ik was op mijn atb gegaan voor 3 keer. Dit leek me al een prachtige prestatie. Met deze Koga Miyata is het me gelukt om vijf keer naar boven te fietsen.
Al met al een schitterende ervaring waarbij Koga Miyata Signature zeker heeft bijgedragen en tel daarbij de 1000 euro sponsoring die Koga Miyata nog overmaakt naar KWF! Nogmaals voor mij een prachtige periode met in alles een happy end!!!
Ger Geurts
Leende